شروع به ارتباط با محیط
زمانی که کودک شما در هفته شانزدهم زندگی قرار دارد، دست‌های کوچکش را به هم می‌کوبد و دست می‌زند. این عمل، نشانه ای از توانایی‌های رشدی و شناختی کودک شماست و همچنین به نحوی برای او فرصت می‌آفریند تا با محیط اطراف خود ارتباط برقرار کند.
از دیدگاه متخصصان، این مهم به‌عنوان یکی از نشانه‌های اصلی تجربیات حسی و حرکتی کودک در محیط اطراف تلقی می‌شود. کوبیدن دستان به یکدیگر به معنای آگاهی از وجود خود و اشیایی است که در اطراف کودک قرار دارند. توانایی‌های حرکتی کودک به گونه‌ای برای او اهمیت دارد که با مشارکت در این فرآیند، او تازه‌ترین دستاوردهای خود را تجربه می‌کند.
نکاتی برای والدین در مورد آموزش از طریق ارتباط جسمانی
تدابیری که والدین در این مرحله می‌توانند به کار بگیرند، به‌طور خلاصه به شرح زیر است:
- محیط مناسب: اطمینان حاصل کنید که محیط اطراف کودک، ایمن است. این امر برای او فرصت ارتباط با اشیاء را فراهم می‌آورد.
- تشویق بدون فشار: کوبیدن دستان به هم یا دست دستی کردن نباید با فشار یا اجبار همراه باشد. اجازه دهید نوزاد به‌طور طبیعی این رفتار را انجام دهد.
- مشارکت فعال والدین: پدر و مادران می‌توانند با بازی‌های ساده همراه با حرکات دست، به کودک کمک کنند تا توانایی‌های حرکتی خود را تقویت کند.
- صبوری و تشویق: در این مرحله مهم است که والدین صبور باشند. تشویق و تمجید از تلاش‌های کودک می‌تواند اعتماد به نفس او را ارتقا دهد.
با توجه به راهنمایی‌های ارائه‌شده، تجربه آغازین دست زدن از نظر جسمی، شناختی و اجتماعی بسیار تاثیرگذار و معنادار می باشد. این مرحله، ابتدایی‌ترین نقطه مبادله اطلاعات و عشق بین والدین و کودک است و از طریق تعاملاتی انسانی و مهارتی، نوعی ارتباط جدید به‌وجود می‌آورد که می‌تواند پایه ای در رشد آینده او فراهم آورد.
