راهکارهای پیشگیری و درمان لکنت زبان در کودکان: راهنمای کامل

لکنت زبان به طور عمومی به عنوان یک مشکل در گفتار شناخته می‌شود و در کودکانی که این مشکل را دارند، ممکن است بدون وجود هر گونه بیماری خاصی باشد. اگر کودک تا سن ۲ سالگی نتواند صحبت کند یا منظور خود را به طرف مقابل انتقال دهد، لازم است که از طرف والدین پیگیری شود و به پزشک متخصص مراجعه شود.

لکنت رشدی معمولاً بین ۲ تا ۵ سالگی شروع می‌شود، ریشه عصبی و ژنتیکی دارد و در بسیاری از کودکان خودبه‌خود برطرف می‌شود. استرس باعث لکنت نمی‌شود اما می‌تواند آن را موقتاً تشدید کند. اگر لکنت بیش از ۶ ماه ادامه یافت یا با فشار و تلاش همراه بود، به گفتاردرمانگر مراجعه کنید. عواملی که می‌توانند لکنت را تشدید کنند:

1. اضطراب، تشویش و هیجاناتی در یک یا چند تن از اعضای خانواده بوجود آمده باشد.
2. یک واقعه غیر منتظره مانند مرگ یکی از اعضای خانواده رخ داده باشد.
3. برخورد و مشاجره شدید بین پدر و مادر و یا افراد خانواده رخ داده باشد.
4. ترس ناگهانی مانند تنها ماندن در خانه، گم شدن در خیابان، افتادن از یک محل مرتفع به وجود آمده باشد.
5. تماشای فیلم‌های ترسناک که بواسطه آن کودک هیجان زده شود و دچار خواب‌های وحشتناک و کابوس گردد.
6. انضباط شدید در خانه، قوانین سخت و زیاد و محافظت بیش از حد در محیط خانواده وجود داشته باشد.
7. مشکلات شنوایی یا زبانی هم ممکن است عامل لکنت باشند.
8. امکان ضربه و یا آسیب مغزی نیز وجود دارد.

در صورت بروز مشکل لکنت زبان، لازم است هم زمینه‌های رشدی و سلامت جسمی بررسی شود و هم مشکلات روانی و روانشناختی.

راه‌های کمک به کودکی که لکنت دارد:

1. موقعی که کودک با شما حرف می‌زند، به حرف‌های او کاملاً گوش دهید و توجه نمایید.
2. موقعی که کودک مایل است صحبت کند، به او اجازه دهید حرفش را بزند و سخن او را قطع نکنید، حتی اگر در بیان مطلب مشکل دارد و یا وقت شما را می‌گیرد.
3. موقعی که می‌خواهید با کودک صحبت کنید، آرام، آهسته و بدون عجله سخن بگویید.
4. سعی کنید محیط زندگی کودک محیطی سرشار از خوشی، شادی و دور از تشویش باشد، بطور مثال، درگیر نشدن و دعوا نکردن اعضای خانواده با هم.
5. سعی کنید احتیاجات جسمی و روانی کودک را در حد مناسب سنش تأمین کنید.
6. محافظت از بدن و سر کودک، با امن کردن محیط فیزیکی منزل و محافظت از او در محیط‌های بیرونی.